وضعیت: «در دست علوم انسانی»
سپاه‌سالار sepâhsâlâr [جمع: سپاه‌سالاران]
⇐ سپهسالار.
ق۴. چون جهان بر آفریدون راست شد، کاوه سپاه‌سالار خویش کرد (بلعمی۱، ۱۴۷) ║ ق۵. چون خبر به ما رسید سپاه‌سالار را با لشکرها فرستاده شد (بیهقی۱، ۶۴۶) ║ ق۶. گفت: «زهی سپاه‌سالاران که در این امّت بوده‌اند به‌مثابة انبیا علیهم‌السّلام» (عطّار۲، ۱/۶) ║ ق۷. چون تمام لشکر عرض شد امرای کبیر و سپاه‌سالاران بزرگ لشکر را با خود به خدمت پادشاه و سرلشکر برده، اسپ و مردشان را بستاند (فخر مدبّر، ۲۷۷) ║ ق۸. امرا و سپاه‌سالاران چون ازو این بُشنیدند جمله او را آفرین کردند (قطبی اهری، ۸۴) ║ ق۹. به حکم شاه سپه را سپاه‌سالاری/ برون نیَند ز امرت سپاه و خیل و حشم (بدر شیروانی، ۳۵۵) ║ ق۱۰. نُزل و علوفه برساختند و از شهر به در آمدند و به لشکر صاحب‌الدعوه و بر سپاه‌سالاران قسمت کردند (ابومسلم‌نامه، ۴/۴۷۷) ║ ق۱۱. سپاه‌سالار آن پادشاه عدالت‌آیین کیانرسو نام در سرریگ مدرسه‌ای عمارت نمود (مفید بافقی، ۳، ق۲/۷۱۱) ║ ق۱۳. سپاه‌سالار نیز همان اولجه و غنیمت را غنیمت شمرده، جنگ‌کنان به درون شهر شدند (رضاقلی خان، ۱۰/۳۹۵) ║ ق۱۴. احمد نیال ... گفت: مرا بدرالدین سپاه‌سالار فرستاد که ببینم شما بر سر آن عهد خود باقی هستید که به جنگ روبارو اقدام کنید یا نه (خسروی۱، ۲۴۶)