ابتریت

وضعیت: «تأییدشده»
ابتریت ‎abtariy(y)at‎ [<از عربی ابتریّة>]
(اسم) ۱. ابتر (معنای یک.۱.) بودن.
ق۸. ابتریت را که دشمن به او ثابت می‌کرد به دشمن باز‌گردانید (شمس‌الدین آملی، ۱‏/۳۶۸‏) ║ ق۱۱. چون دشمنان او را ابتر خواندند، خدای تعالی ابتریت بر دشمنان انداخت که نسل ایشان منقطع شد (واعظ استرآبادی، ۵۶)
۲. ابتر (معنای یک.۳.) بودن.
ق۱۳. شاخسار گلبن آن امر ذی‌بال را ... ریاحین ابتدایِ به نام پاک داور آراست و از اشواک اقطعیت و ابتریت پیراست (محمدجعفر نایینی: جامع جعفری، ۲۰۶)