ابادالله

وضعیت: «تأییدشده»
ابادالله ‎abâdallâh‎ [<عربی، به معنای «خدا ... نابود کناد»>؛ (مفعول این عبارتِ عربی معمولاً شاهدک، سنتهم، خطرهم، خضراءهم و گاهی فقط ضمیر است.)]
(شبه‌جمله) نفرینی که برای بیان انزجار و نفرت از کسی و به قصد نفرین و درخواست نابودی او از خدا به‌کار می‌رود.
ق۵. بلاد شاپور ... در روزگار فترت و استیلای ملحدان اباداﻟﻠﻪ ‌سنّتهم خراب گشت (ابن بلخی، ۱۴۸) ║ گفت من آن نقطه‌ام که در زیر با زده ‌باشند، یعنی از آن فروتر چیزی نباشد گفت: اباداﻟﻠﻪُ شاهِدَک، خدای تو را از پیشِ تو برگیراد که خویشتن را آخر جایی فرود آوردی (غزالی۱، ۲‏/۲۵۲‏) ║ ق۶. ای عفی‌اﻟﻠﻪ خواجگانی کز سرِ صفرای جاه‌ / ‌خوانده‌اند امروز اباداﻟﻠﻪ بر خضرای من (خاقانی۱، ۳۲۲) ║ ق۷. خداوند ... به یمنِ سیاست ... این پادشاه دیندار مبارک‌دیدار، طوایف مسلمان را ... از تیغ قهر کفار تتار ... اباداﻟﻠﻪ خضراءهم نگاه داشت (عوفی۴، ۵) ║ ق۸. به فیض فضل ربانی ... وثوقی تمام دارد که ... شرر کفار ملاعین اباداﻟﻠﻪ ‌خطرهم‌ ... به‌کلّی منطفی گردد (آقسرایی، ۱۰۶) ║ اَلوِیۀ ولایت‌گیر و رایات جهان‌گشای را ... عنانِ عزیمت بر صوبِ تسخیر مملکت اعادی ـ ابادهم ‌اﻟﻠﻪ ‌تعالی ـ منعطف گشت (ابن‌هندوشاه۱، ۱، جزء۲‏/۳۹۷‏)