وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستیهش setiheš [فعل همایند: نمودن]
(اسم) ۱. ← ستیزیک. ۹.
ق۴. ای از ستیهش تو همه مردمان به‌مُست/ دعویت صعب و منکَر و معنیت خام و سست (دقیقی، ۹۶) ║ ق۱۳. همه شب با فلک من در ستیهش/ که تا چند ای جفاجو کینه با من (میرزاجعفر ریاض همدانی: دیوان، ۱۶۴؛ فروغی، ۱۳۵۶)
۲. ویژگی کسی که زود خشمگین می‌شود و پرخاشگری می‌کند؛ تندخویی، بدخویی.
ق۵. از ستیهش اگر تو را بهر است/ شکرت در مذاق جان زهر است (ابوالخطیر گوزگانی: شاعران بی دیوان، ۲۶۱)
۳. ← ستیزیک. ۷.
ق۸. در نفاست عزم درست که پیرایۀ پادشاهی است و در بیان آنکه در اصطلاح سلاطین دین‌دار، عزم درست دیگر است و استبداد و ستیهش که آن هم در هیأت عزم می‌نماید، دیگر (ضیاءالدین برنی: فتاوای جهانداری، ۵۰؛ ادارۀ تحقیقات پاکستان، دانشگاه پنجاب، ۱۹۷۲) ║ زن ازآن‌جا‌که ستیهش زنان است، اصرار و استبداد بنیاد نهاد و گفت تا مرا مقرر و مصور نشود که این مرغ چرا خندید، باطن من هرگز جمع نشود و خاطر من هرگز فراهم نیاید (نخشبی۱، ۱۹۵) ║ ق۹. بانهبنه با جام رخ به مشورت نهاد که بر سلطان فیروز رسانیده‌اند که این تمام شور از بانهبنه بود، در این کار ستیهش بی‌شمار او می‌نمود (شمس عفیف، ۲۴۲) ║ ۱۳۶۸ش. هستی قلم و قدم ما جملگی و یکسره از همت و بزرگ‌منشی و ستیهش او زندگی تازه و دوباره یافت (ناشناس: هنر، ش۱۷/۱۰)
۴. ← ستیزیک. ۱.
۱۳۶۴ش. باز از زبان انبیا به این دعوی‌های منکرانۀ آنها جواب شافی می‌دهد که بعث انبیا از لطف ناشی است و برای هدایت و ارشاد قوم است و شما با این ستیهش‌ها و بهانه‌جویی‌ها می‌خواهید خود را از قیود و حدود احکام الهی برهانید (عبدالحسین زرّین‌کوب: سرّ نی، ۲/۶۵۶؛ علمی، ۱۳۷۸)
۵. ← ستیزیک. ۳.
۱۳۶۵ش. این تمامت جبهۀ گستردۀ اسلام از صدر تا امروز است که قاسم‌هایی در اوان شباب و جوش و خروش جوانی به هواخواهی و جانبداری از حق و ستیز و ستیهش با باطل تقدیم خداوند سبحان کرده است (میرحسین موسوی: هنر، ش۱۱/۴۳۷) ║ ۱۳۹۴ش. یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های شعر حافظ نقادی صریح و بی‌باکانه از اوضاع و احوال اجتماعی و ستیهش بی‌امان او با ریاکاران دین‌فروش و قدرتمندان ستمگر است (فتح‌الله مجتبائی: اطلاعات حکمت و معرفت، س۱۰، ش۱۰/۴۴)