وضعیت: «در حال تأیید»
سبق‌آموز sabaq’âmuz
یک. (اسم) کسی که دانش، مطلب یا مهارتی خاص را به دیگری یاد می‌دهد؛ یاددهندۀ دانش.
ق۱۱. سبق‌آموز مقیمان دیار هوسم/ در دبستان خیالم پسری نیست که نیست (اشرف مازندرانی، ۲۱۶) ║ سخن که بر لب صاحبقران ثانی رفت/ به معرفت سبق‌آموز صد سخن‌دان است (کلیم، ۱۱۱) ║ بُوَد فکرش دماغ‌افروز بلبل/ بُوَد ذکرش سبق‌آموز بلبل (منیر لاهوری، ۱۶۳) ║ ق۱۴. سبق‌آموز رموز حق و در نشر علوم بی‌گمان ابرمَطر آیهٔ رحمت بوده (میرعثمان علی خان: نامهٔ پارسی، ش۴/۱۳۶) ║ ۱۳۵۵ش. ای گردش چشمت سبق‌آموز ایام/ ای شعلهٔ نازت تحمل‌سوز یاران (سعیدی سیرجانی: یغما، ش۳۳۲/۱۱۹)
دو. (صفت) (درمورد کسی) که دانش، مطلب یا مهارتی خاص را از دیگری یاد گرفته‌است؛ یادگیرندۀ دانش.
ق۱۲. از پریشان‌گویی‌ام مجنون سبق‌آموز شد/ طرّهٔ لیلی‌است گویی خامهٔ اندیشه‌ام (تأثیر، ۶۲۰)