وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستمکاره setamkâre
← ستمگر(شواهد معاصر مناسب نیستند و می‌توان آن‌ها را حذف کرد).
ق۴. هر مَلِکی که اندر بنی‌اسراییل ستمکاره بود او را بخت‌نصر خواندندی (بلعمی۱، ۷۹۰) ║ ق۵. بکوشیم و نیکی به‌جای آوریم/ ستمکاره را زیر پای آوریم (ایران‌شاه۱، ۲۰) ║ ق۶. هرکس که حکم نکند به آنچه خدای فروفرستاد او ظالم و ستمکاره باشد (ابوالفتوح، ۶/۴۰۳) ║ ق۷. مظلوم را ز شکوۀ ایام بازخر/ دادش ز ظالمان ستمکاره واستان (قمری آملی، ۲۵۱) ║ ق۸. گردون ستمکاره به تیغ خورشید/ خون دل من ریخت در این نیلی طشت (ابن یمین، ۶۳۸) ║ ق۹. این فرعون که از فرّ عون الاهی بی‌نصیب بود، به‌مراتب از فراعنۀ سابقه ظالم‌تر و ستمکاره‌تر بود (میرخواند، ۱/۲۴۷) ║ ق۱۰. خونریزی اگر کار بتان است بگو باش/ باید که ستمکاره و بدخوی نباشند (اهلی، ۲۲۸) ║ ق۱۱. از من آن شوخ ستمکاره به کین می‌گذرد/ خشمگین می‌رسد و چین به جبین می‌گذرد (منیر لاهوری، ۲۹۶) ║ ق۱۲. به صید دل ناتوان آشنا کن/ ستمکاره مژگان تیغ‌آزما را (حزین، ۸۳) ║ ق۱۳. کس کاو به پیغمبرش نگرود/ ستمکاره باشد به دوزخ رود (سروش، ۲/۹۲۲) ║ ق۱۴. سگ چوپان شده با گرگ انباز/ برّه را گرگ ستمکاره ربود (ادیب‌الممالک، ۲/۵۲۳) ║ ۱۳۲۴ش. چو با من سخن گفت، گفتی مراست / به بربط زدن چیره‌خنیاگری // وز آن نرگس مست جادوفریب/ ستمکاره‌ای، عاشقی‌پروری (حمیدی، ۲) ║ ۱۳۴۳ش. برو ای فصل تابستان که هستی بس ستمکاره/ ز گرمایت زدی آتش به جان خَلق بیچاره (روحانی، ۲۸۱) ║ ۱۳۶۰ش. هر مرد که افتاده و عادل بُوَد اول/ آخر چه ستمکاره و سفّاک درآید (حالت۱، ۱۶۱) ║ ۱۳۸۲ش. ماندلا بزرگ بود و هست چون پیشرو آن شد که آپارتاید ستمکاره در وطنش برافتد (بهنود، ۱۹۰)