وضعیت: «تأییدشده»
اتضاع ettezâ’ [<عربی>]
(اسم) ۱. پایین‌تر از دیگری قرار گرفتن از نظر مرتبه؛ فرودستی.
ق۵. جوهر نَفس آراسته است مر پذیرفتن خیرات را اندر زمان مقارنت او با جسم، و اتضاع و اهمال او اندر نارسیدن اوست بدان خیرات که او سزاوار آن است (ناصر خسرو۶، ۲۷۷) ║ ق۷. وجوه مدایح به‌حسبِ تفاوت درجات ممدوحان مختلف است و بر موجب اختلاف احوال ایشان در ارتفاع و اتضاع متفاوت (شمس قیس، ۳۵۱)
۲. خود را در مرتبه‌ای پایین‌تر قرار دادن؛ فروتنی؛ تواضع.
ق۷. به‌انواع خدمت و اتضاع و نمودن اشتیاق و نزاع پیش رفت، و حکایت حال مهمان ... بازگفت (وراوینی، ۱/۳۹۹)