وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
میراث‌خواره mirâsxâre [جمع: میراث‌خوارگان]
(اسم) ۱. (گاهی کاربرد آن همراه با تحقیر و توهین است) ← وارثیک. ۱.
ق۴. هرکسی که کسی از آنِ خویش را بکُشد که میراث‌خوارۀ او این کُشنده بود، این کُشنده را از آن کشته میراث نباشد (بلعمی۱، ۴۵۳) ║ ق۵. هرآنکس که خدای تعالی او را از نعمت نصیبی داده باشد و فرزندان و قرابات را از آن بی‌بهره دارد، ... و چون از دنیا تحویل کند، ... میراث‌خوارگان دست و زبان به جرح و دشنام بر او بگشایند (ابوالفضل مستوفی، ۷۳) ║ ق۶. آنچه گِرد کردند هلاک شد و گشت مال‌هاء ایشان مر میراث‌خوارگان را (ترجمۀ نهج البلاغه، ۱/۳۰۴) ║ ق۸. خزینه‌داری میراث‌خوارگان کفر است/ به‌قولِ مطرب و ساقی به فتوی دف و نَی (حافظ، ۱/۸۶۰) ║ ۱۳۳۴ش. بهر میراث‌خوارگان اَسَفا/ زآن‌همه درد و رنج بردن او (دهخدا۴، ۱۸۵) ║ ۱۳۳۸ش. میراث‌خوارگان چو بشد خواجه از جهان/ هرکس به دعوی از طرفی بانگ برکند (یدالله بهزاد: گوهران، ش۱۷/۱۱۱)
۲. ← میراثخواریک. ۲.
۱۳۶۸ش. اگر تاریخ عمومی اروپای امروز را میراث‌خوارۀ دنیای باستانی یونان و روم تلقی می‌کند، ... (زرّین‌کوب۲، ۳۱۵)