وضعیت: «تأییدشده»
ابحار abhâr [جمعِ بحر؛ <ظاهراً ساختۀ فارسی زبانان، از مادۀ عربی و به روش واژه سازی عربی>]
(اسم) دریاها.
ق۸. تولی خان ... از غنایم به صندق‌ها و ... به انبارها نعمت‌های خوش‌گوار با چندین غرایب و بدایع، که معادن و ابحار ازآن متحیر شده بودند ... ، پیش پادشاه چنگیز خان فرستاد (سیف هروی، ۵۸) ║ ق۹. لآلی دعا و ثنا از ابحار خواطر اهل باطن و ظاهر در چارسوی بازار صباح و مسا جهت تجلی عرایس آمال آن حضرت آسمان‌رفعت، مدحرج ... است (فتحنامۀ بایسنقر میرزا: اسناد تیمور، ۲۹۰) ║ ق۱۰. چون روی تو ظاهر شد از آن عالم هستی / صد غلغله زین سینه در ابحار برآمد (علی گیلانی پومنی: ضمیمۀ ۱۷ نامۀ فرهنگستان، ۵۸) ║ ق۱۲. باغ شالامار ... میدانی دارد بس فراخ که ابحار افواج به‌گشادگی در او موج‌زن شود و اثر تحرکی از این کنار تا آن کنار ظاهر نگردد (حسینی منشی، ۱۷۹) ║ ق۱۴. جغرافیا ... اگر از تکوین و طبقات و معادن و نبات و حیوان و صحرا و جبال و میاه و ابحار ارضیه است، جغرافیای طبیعی گفته می‌شود (طالبوف۲، ۷۲)