وضعیت: «در حال تأیید»
ستیزه‌رو(ی) setizeru(y) [صورت مشابه: استیزه‌رو]
(صفت) ۱. (درمورد کسی) دارای خوی تند، سرکش یا متمایل به آشوب و درگیری؛ بداخلاق ؛ ستیزآور؛ ستیزه‌خو(ی)۱.
ق۶. منافق نماز کند و روزه دارد از ترس شمشیر. منافق خدای‌پرست اقرار کند و هر سوگند که خورد به‌دروغ کند. منافق بد و ستیزه‌روی باشد. کسی وی را نتواند فریفت. مستهزی و سوگند‌خوار بود (بحر الفوائد، ۸۴) ║ ق۷. ستیزه‌روی مرا لطف و دلبری تو کرد/ وگرنه سخت ادبناک بودم و مسکین (مولوی۱، ۴/۲۷۷) ║ ق۸. پسرش غایا نام را جای پدر به او تفویض کردند که به‌غایت حرام‌زاده و خیره و ستیزه‌روی بود (رشیدالدین فضلالله۱۲، ۹۰) ║ ق۱۱. اگر پرسند که بر نان‌فروش چند چیز واجب است؟ بگوی که چهار چیز واجب است: اول آنکه در پاچال باطهارت باشد ... چهارم، زشت‌خُلق و ستیزه‌روی نباشد و خوش‌سیرت بود (رسالۀ خبّازان: فتوّت و اصناف، ۱۶۲) ║ ۱۳۷۷ش. کسروی در کتاب «تاریخ پانصدسالۀ خوزستان»، سید محمد را دروغگویی ستیزه‌رو دانسته که جز پیشوایی و فرمانروایی آرزویی نداشته. (کیوان لولویی: کیهان فرهنگی، ش۱۴۳/۴۸)
۲. (درمورد کسی) که بر خواسته‌اش پافشاری می‌کند و برای به دست آوردن آن دست از کوشش برنمی‌دارد؛ لجوج.
ق۶. این ستیزه‌روی در کار ما بجدّ است، و تا از چشم او ناپیدا نشویم دل از ما برنگیرد (نصرالله منشی، ۱۵۹) ║ ق۷. من که ستیزه‌رو‌ترم در طلب لقای تو/ بدهم جان بی‌وفا ازجهت وفای تو (کلیات شمس، ج ۵ (مولوی۱، ۵)/۲۷) ║ ق۹. امیر جمال‌الدین شیح ابواسحق صبوحی کرده بود مستان و طافح شده که چه آشوب است؟ گفتند نقارۀ محمد مظفر است. گفت: این مردک ستیزه‌روی هنوز نرفته‌است و هنوز اینجاست؟ (حافظ ابرو۱، ۱/۲۶۲)