فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ستوده‌سیرت

وضعیت: «در حال تأیید»
ستوده‌سیرت ‎sotudesirat‎
← ستوده‌خصال.
ق۵. ستوده‌سیرت شاهی که روز مظلمتش/ بدو پناهد عالم ز سیرت کسری {تصحیح بر اساس نسخه بدل و یادآوری مصحح؛ متن: کبری} (ابوالفرج رونی، ۱۴۹) ║ ق۶. شده‌ست شاه به تدبیر و رای تو چو پدر/ ستوده‌سیرت و نیکوخصال و نیک‌آیین (امیر معزی، ۶۴۰) ║ ق۷. تغول‌ شاه را دبیری بود ... با خِرَد و حصانت و دیانت و امانت، خجسته‌صورت و ستوده‌سیرت، محمودخُلق، مسعودخلق رستین‌نام (ابن اسفندیار۱، ۱‏/۳۰‏) ║ ق۸. مکان او به زرعة بن عیسی‌ بن نسطورس النصرانی تفویض افتاد، و به شافی ملقّب گشت. ستوده‌سیرت و نیکواخلاق بود (رشیدالدین فضل‌​الله۱۲، ۵۶) ║ ق۹. هر که بر این درجه زاید درست‌رای و نیک‌اندیش و ستوده‌سیرت باشد (تنکلوشا، ۹۰) ║ ق۱۴. خوشا به سعادت آن جلیل‌القدر ستوده‌سیرتی ... که از پاکی گوهر و بلندی‌ نظر کمرِ‌ همّت بندد و بزرگواری کند به دفع و رفع امراض ظاهری و باطنی ایالتی از ایالات ممالک محروسه پردازد (تربیت، ۳‏/۲۰۵۸‏)

معنی ستوده‌سیرت | فرهنگ جامع زبان فارسی