ابوی

وضعیت: «تأییدشده»
ابوی ‎abavi‎ [<عربی>؛ (منسوب به اَب؛ در معنای دو ظاهراً فقط در زبان فارسی به‌کار می‌رود و از ابو و-‌ی نسبت برای تفخیم ساخته شده‌است.)]
‌یک‌. (صفت) پدرانه؛ پدری.
ق۷. باید که محبت مَلِک رعیت را محبتی بود ابوی و محبت رعیّت او را بَنَوی، و محبت رعیّت با یکدیگر اخوی (خواجه نصیر۱، ۲۶۹)
‌دو‌. (اسم) عنوانی احترام‌آمیز برای خطاب یا اشاره به پدر خود یا پدر دیگری.
ق۹. کس خود را بفرستد و ابوی هدایت‌شعاری را از این مشورت و صلاح‌دید اعلام گردانند (مرعشی، ۲۸۲) ║ ق۱۰. حضرت ابویِ مخدومی را در اواخر ایّام حیات میل انقطاع از مردم و انزوا کرده‌ شد (خواندمیر۳، ۲۷۱) ║ ق۱۱. بنده از توجه ابوی‌ام و حضرت خواندگار ولایت استراباد را به ‌تصرف درآورده‌ام (عالم‌آرا۱، ۵۵۱) ║ ق۱۳. ابوی ... هم در اینجا شرفیاب حضور مبارک شد (افتخار نظام، ۳۸۱) ║ ق۱۴. حقیر سالی سی‌وهفت تومان مستمری قدیمۀ مرحوم ابوی دارم (اسناد امین‌الضرب، ۴۰۴) ║ ۱۳۰۱ش. مدتی از ابوی جناب‌عالی صحبت شد و مکرر به زبانِ مبارک می‌فرمودند که او پسرِ من است (مشفق۱، ۲۹۲) ║ ۱۳۳۷ش. بنده خدمتِ خانواده ارادت دارم، خدمت ابویتان آقای یحیی ‌خان؛ اخوی آقای فضل‌الله‌ خان (پزشکزاد۵، ۶۰) ║ ۱۳۷۸ش. آقاجانت گفت: مرد مقبولی است. ابوی‌اش مقابل حجرۀ ما حجره دارد (عباسپور، ۱۶) ║ ۱۳۸۳ش. آقای فرهنگی سلام و تعارف و خوش‌وبش را از سر گرفت و احوال خانواده و ابوی و خانم‌والده را پرسید (پیرزاد۲، ۱۵۹)