مستغفر

وضعیت: «در حال تأیید»
مستغفر ‎mostaqfer‎ [جمع: مستغفران، مستغفرین]
(صفت) (درمورد کسی) که از خدا یا شخصی در جایگاه بالاتر از خود برای خود یا دیگری طلب بخشش و آمرزش می‌کند.
ق۵. آن خدایی که تو را در عالم عدم نگذاشت و از فِنای فنا برداشت و از نطفۀ انسان کرد و با تو هزار احسان کرد: آسمان سقف تو، زمین وقف تو، ...، فرشتگان مستغفر جنایت تو، جواهر و لآلی آرایش تو (خواجه عبدالله۱، ۲‏/۵۷۶‏) ║ ق۶. از صادقین وفا طلب، از قانتین ادب / از متّقین حیا و ز مستغفرین بیان (خاقانی۱، ۳۱۱) ║ ق۷. اگر سلیمان را به سبب اختیار علم همه خلق مسخّر شدند مؤمنان این امت را به اختیار علم همه خلق مستغفر گردند (ابویعقوب تبریزی، ۱۳۴) ║ چنانک فرشتگان را اندکی میل به جانب سفل پدید آید اگرچه آن میل مغلوب و منهدم باشد نسبت با غلبات انوار ملکی ایشان به آن نقصان همۀ عیوب بشر را بدانند و ایشان را مستغفر شوند که و یستغفرون لمن فی الأرض (بهاء ولد، ۱‏/۴۱۷‏) ║ ق۸. از خانه سراسیمه بیرون دوید و به حضور شیخ رسید و از گفته متعذّر و از اندیشه مستغفر شد (ابن بزّاز، ۹۵۲) ║ ق۹. جبرئیل گفت: نمی‌دانم الّا آنکه در وقت سحر عرش در حرکت می‌آید و تا مستغفران سحری را نمی‌آمرزند، آرام نمی‌گیرد (معین‌الدین فراهی، ۲۱۸) ║ ق۱۱. حسد ناتوان بین، که باد مالیخولیا در سر و سودای جنون در دماغ داشته و با دادار دانای توانا دم منازعت می‌زد، خرد رهنمایی حاصل کرده، از گروه مستغفران درگاه عطیّت و طبقۀ مساعدان جنود دولت است (علّامی، ۱‏/۱۵‏) ║ ق۱۲. اعلیحضرت قدرقدرت اگر ... مطمئن فرمایند که اذیتی از آن مردم نخواهد رسید و تقصیرات گذشته مقرون به عفو و بخشایش خواهد گردید، حلقۀ غلامی در گوش کشیده، به دربار جهان‌مدار حاضر و از جرایم و مآثم ماضی تایب و مستغفر و به التزام لوازم دولت‌خواهی مقر و مستقر توانم شد (حسینی منشی، ۲۵۶) ║ ۱۳۷۹ش. خداوندا! از گناهانمان به سوی تو می‌گریزیم؛ پس ما را در حالی که از کرده‌های خویش تائب و پشیمان هستیم پناه ده و در حالی که مستغفر هستیم و از تو آمرزش می‌طلبیم، توبه‌مان را بپذیر (علی خرسندیان: گلستان قرآن، ش۴۳‏/۱۷‏) ║ ۱۳۹۴ش. بدین‌ترتیب می‌توان گفت درجۀ مستغفرین بالاتر از درجۀ تائبین است؛ زیرا شخص تائب پس از پشیمانی از گناه به سوی خدا بازمی‌گردد و همین پشیمانی موجب آمرزش گناه او می‌شود، ولی شخص مستغفر علاوه بر پشیمانی از گناه و بازگشت به سوی خدا، از خداوند مهربان تقاضای آمرزش گناهان خود را می‌کند (فاطمه خدابخشی: پژوهش‌های نوین در گسترۀ تاریخ، فرهنگ و تمدن شیعه، پیش‌شمارۀ ۵‏/۱۰۱‏)