وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
درودگری dorudgari [گونۀ دیگر: دروگری؛ فعل همایند: کردن]
۱. ← نجاری۱.
ق۴. یوسف سیزده‌ساله شد هم‌چندِ مریم و پسرعم مریم بود و چون مریم بزرگ شد، آن پسر درودگری بیاموخت و خادمی مزگت همی‌کرد و هر درودگری به مسجد درخور بودی او کردی (بلعمی۱، ۷۴۶) ║ ق۵. آهنگری و درودگری دو صناعت بزرگ است به آلت‌های بسیار (ناصر خسرو۵، ۲۰۵) ║ ق۶. من آهن‌گر بودم، اکنون درودگری می‌کنم (ابومحمد نجار، ۲۶۶) ║ ق۷. درودگر از حال‌هایی که به درودگری متعلق باشد بیش از آن بیند که طبیب و فقیه (مؤیّد خوارزمی، ۴/۳۰۳) ║ ق۸. لشکر ارزنجان... یقین دانستند که دلاوری پیشة مخنثان نیست و درودگری کار پوزینگان و معلوم ایشان شد که اگر سیل بودند به دریا رسیدند و اگر مار به اژدرها افتادند (عزیز استرآبادی، ۱۶۳) ║ ق۹. سنگ‌تراشی و درودگری و گل‌کاری و نقّاشی و کاشی‌کاری در مجموع این بلاد هیچ پیشه‌وری چنان نمی‌تواند کرد (حافظ ابرو۱، ۴/۸۵۲) ║ ق۱۰. به زعم برخی از مورخان لقمان حکیم درودگری کردی و برخی گفته‌اند به خیاطت روز گذرانیدی (خواندمیر۱، ۱/۱۵۸) ║ ق۱۱. سلطان ابراهیم‌میرزا... در صنعت درودگری و سازتراشی و خاتم‌بندی مهارت تمام داشت (اسکندر بیک، ۱/۳۲۲) ║ ق۱۳. پطر... شب‌ها به‌جهتِ استحضار بر قواعد و قوانین آن دیار در کوچه‌ها و برزن همی‌گشت و روزها نجّاری و درودگری همی‌کرد (رضاقلی خان، ۹/۲۸۸) ║ ق۱۴. با بعضی‌از زارعین قرار گذارده‌اند که آب بیاورند به اهرستان تخم و مخارج زمین و درودگری و خرمن‌کوبی تمام با رعیت باشد آقا نصف حاصل را ببرد (اسناد امین‌الضرب، ۱۴۹) ║ ۱۳۲۷ش. خویشاوندان ما همه درودگری را می‌دانند (عینی، ۱/۵۱) ║ ۱۳۵۶ش. بگذریم ازاین‌که در روزگار مرگ نیز، ماداً چیزی بیش‌تر از ایام درودگری، سرمایه نداشت، اما معناً، او قارون روزگار بود (باستانی پاریزی، ۱۳۱) ║ ۱۳۸۶ش. به کاشان برگشتم و در کمیتۀ آنجا فعالیت کردم. مدتی آنجا بودم تا جهاد راه‌اندازی شد و به آنجا رفتم. شش هفت ماه در روستاها به کار ساختن حمام و درودگری و لوله‌کشی مشغول بودم (شاهد یاران: اصغر پیله‌وران، ش۴۲/۲۱) ║ ۱۴۰۳ش. نقش مهدی‌خانی که از نقوش ابداعی درودگران اصفهان است در این مناطق بسیار دیده شده که نشان از ساخت این در و پنجره توسط استادکاران اصفهانی یا تقلیدی از این طرح است (شیخی-عباسی شوکت‌آباد، ش۳۳۸/۴۲)
۲. ← نجاری۲.
۱۳۲۷ش. پسرش ناقابل و سرسری‌گرد شده، نه در زمین و نه در درودگری کار نکرده است (عینی، ۱/۳۲)