وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
سپرداری separdâri [<← سپر + دار (← داشتن) + -ی (سازندۀ اسم فعل)>]
(اسم) استفاده از سپر برای محافظت از خود دربرابر ضربۀ شمشیر، تیر و مانند آن‌ها.
ق۶. چو شد ده‌ساله تیراندازی آموخت / سپرداری و نیزه‌بازی آموخت (عطّار۶ (؟)، ۳۷۵) ║ ق۸. گر سپرداری بوَد عادت عدو را همچو ماه / ور چو ماهی بر تن خود پوست جوشن می‌کند - روز کین با وی کند تیر از کمان سخت شاه / آنچ با بُرد یمانی نوک سوزن می‌کند (ابن یمین، ۶۲) ║ ق۹. کمان عشق هرجا افکند تیر / سپرداری نباشد کار تدبیر (جامی۳، ۲/۵۳) ║ ق۱۲. چون سپهر مترّس به سپرداری پردازد، تیر زره‌شکاف، ز رَه گردد (مهدی استرآبادی، ۱۷۴) ║ ق۱۳. ذات اقدس شاهنشاهی را هدف گلولهٔ طپانچه دیگر ساخت. آن‌هم به سپرداری الطاف ایزدی رد گشته چند پاره ساچمه و چهارپاره بر پهلوی مبارک رسیده از زیر پوست دویده از بالای شانه بیرون شد (خورموجی، ۱۱۴) ║ ۱۳۴۹ش. در ده‌سالگی تیراندازی و سپرداری و نیزه‌بازی، و در برنائی گوی و چوگان ... بیاموخت (مینوی۲، ۲۱۹)