وضعیت: «تأییدشده»
ابتغا(ء) ebteqâ(’) [<از عربی ابتغاء، اصطلاح قرآنی>]
(اسم) جست وجو و کوشش برای به دست آوردن چیزی.
ق۶. در شریعت محبّت توبه هوس است، زیراکه آن طلب فرصت است و ابتغا[ء] رخصت است (سمعانی، ۳۶۵) ║ ق۷. هرکه در ابتغاء سعادت مجدّ شد و در طلب سیادت مستبدّ گشت، باید که آرایش در ترک آسایش داند (محمد ملطیوی، ۹۷) ║ ق۸. او ... به هرسو دوان و جهة ابتغاء رضای حضرت کبریا پویان گردد تا مگر بعضی از حجبات و انوار هفت‌گانه ... و عقبات مخالفات نفس را قطع کند (شمس‌الدین آملی، ۲/۹۰) ║ ق۹. اخوان را معلوم باد که هرچه جز یاد خدای است -عزوجل- یا عملی که برای ابتغاء رضوان اوست هیچ در تحت ندارد (عبداﻟﻠﻪ قطب، ۳۴۷) ║ ق۱۰. چون میان ایشان در ارجاء و ایواء و عزل و ابتغاء تسویه کنی، دل‌های ایشان به این خوش باشد (ابوالمحاسن جرجانی، ۸/۲۰) ║ ق۱۲. بنا بر ابتغاء بُغاة قلعه، ولایت و ایالت به اﻟﻠﻪیار خان ... عنایت گشته، اﻟﻠﻪیار خان باز بار حکمرانی در قلعه گشود (مهدی استرآبادی، ۲۸۷)
ابتغا کردن
↑ ابتغا(ء).
ق۱۰. آنان که رضای خیراقتضای او را ابتغا می‌کنند، بفضله الاوفر میسر و مقدر است که منجوق رایات اقبال و اَعلام جاه و جلالشان را در منتهای فضای آمال افراخته (اسناد شاه طهماسب، ۳۲۷)
ابتغا(ء) نمودن
↑ ابتغا(ء).
ق۱۴. تا کسی در قلبش مرض نباشد و ابتغاء فتنه ننماید، انکار محکمات و اتّباع متشابهات نمی‌کند (روحی، ۳۱۹)