وضعیت: «در حال ویراستاری»
شفق۲ šafaq [گونۀ دیگر: شفک]
یک. (صفت) (درمورد چیزی یا کسی) که به‌دلیل بی‌کیفیت بودن و داشتن عیب‌های فراوان، اعتبار و ارزشی ندارد؛ پَست، فرومایه.
ق۶. جامۀ شفق زاهدانه بس کردن، بهتر از جامه‌های قیمتی خویشتن آراستن (ابوحفص نسفی، ۱/۲۹۲) ║ آن زمین که شفق بُوَد، بیرون نیاید مگر اندکی و بی‌منفعت بوَد حبوب و ثمارِ وی (ابوحفص نسفی، ۱/۳۰۱) ║ الرّذل: مرد شفق (دیباج الاسماء، ۱۰۳) ║ ق۷. القَزَمَة: گوسپند شفق (تاج الاسامی، ۴۶۴) ║ اللَئِیم: شفق (تاج الاسامی، ۴۹۸) ║ الهِترُ: کار عجب و سخن شفق و خطا (تاج الاسامی، ۶۲۷) ║ ق۱۰. الخَیْش: کتان شفق (محمد جنابذی، ۱۷۰)
دو. (اسم) مقدار کم و اندک از چیزی.
ق۶. ملک تعالی ذمای ارباب بها و اصحاب دها را نما کرامت کناد و شفق رمق ایشان را از اشراق انوار حضرت جبروت مدد ارزانی داراد (محمد ملطیوی۱، ۵۶۱) ║ ق۷. نامش ورقی بوده مُلک ابد اندر وی/ اسرار همه پاکان آنجا شفقی مانده‌ست (مولوی۱، ۱/۱۹۷)