اتورخان

وضعیت: «تأییدشده»
اتورخان ‎otorxân‎ [گونۀ دیگر: اتول‌خان، هوتول‌خان؛ املای دیگر: اترخان، اوتورخان؛ (در اصل لقب میرزا هدایت‌الله خان فومنی رشتی حاکم مقتدر و ثروتمند گیلان (۱۱۷۰-۱۲۰۱ هـ.ق) که به مناسبت املاکش در کنار رود اُتل، که تلفظی است از اَتِل (رود ولگا) به این نام خوانده می‌شده‌است.)]
(اسم) (همراه با پسر، دختر، زن، نوه) در مورد کسی به کار می‌رود که خود را مهم یا از منسوبان فرد مهمی می‌داند، بسیار متکبّر است و از دیگران توقع احترام و توجه فراوان دارد.
۱۳۲۴ش. اینها سر سفرۀ بابایشان نان نخوردند، امّا بیا باد و بروت و فیس ‌و افاد‌شان را تماشا کن! مثل ‌اینه که نوۀ اترخان که‌که‌ورچین هستند! (هدایت۳، ۱۳) ║ ۱۳۴۲ش. یارو خیال کرده بود که من سر گنج نشسته‌ام یا پسر اوتورخان اعظمم (آل‌احمد۹، ۱۶)
اتورخان رشتی
↑ اتورخان.
۱۳۴۹ش. برلیان‌های باآب‌وتابش چشم‌ها را خیره می‌ساخت و با چنان سنگینی و وقاری حرکت می‌کرد که گوئی ازپشت اترخان رشتی افتاده‌است (جمالزاده۷، ۱۹۴) ║ ۱۳۵۲ش. این زن ماهی چند هزار تومان خرج بزک‌دوزکش است ... آن قدر افاده دارد که خیال می‌کند نوۀ اتورخان رشتی است (علوی۷، ۲۶) ║ ۱۳۷۴ش. ناگهان یک گارسون ... براق می‌شود توی صورتت که چه خبر است؟ مگر پسر اترخان رشتی به ما رسیده؟ (فریبرز رئیس‌دانا: گزارش، ش۶۰و۶۱، ۲۴) ║ ۱۳۹۰ش. ناراحت بودی، می‌خواستی زندگی نکنی، بری زن اتورخان رشتی بشی، خرجت بکنه (اینترنت)