وضعیت: «تأییدشده»
ابویحیی abuyahyâ [گونۀ دیگر: بویحیی؛ <عربی>]
(اسم) (مجاز) عزرائیل.
ق۶. شیخ ابویحیی چگونه داندت زد هم چو زر / خواجه مالک چون تواند سوخت چون عود قمار (جمال‌الدین اصفهانی، ۱۶۶) ║ ق۷. ای پیر سال‌خورده ... اکنون مدت عمر تو منقضی شود و شربت فنا از دست ابویحیی تجرع باید کرد (عوفی۶، ۲۲۰) ║ ق۸. ابویحیی تقصیر نکرد و کار او بساخت (رشیدالدین فضلالله۵، ۱۱۹) ║ ق۹. طایفۀ رسل و هادیان سُبُل ... دروقت ملاقات ابویحیی به مقتضی طبیعت بشریت از وی مهلت طلبیده‌اند (میرخواند، ۵/۳۳۰) ║ ق۱۰. ناگاه ابویحیی به خدمتش رسید و روح او را نیز مانند دیگران مقبوض گردانید (خواندمیر۱، ۳/۵۷)