وضعیت: «در حال ویراستاری»
گالشی gâleši, -aši
(اسم) یگی از گویش‌های رایج در منطقه‌ای بین کنارهٔ جنوبی دریای خزر و دامنهٔ شمالی البرز که گالش‌ها، یعنی دامداران کوه‌پایه‌نشین دامنهٔ البرز، به آن سخن می‌گویند.
۱۳۵۸ش. این چهل‌ونه نفر با هشت لهجه و گویش اصلی و چندین لهجۀ فرعی و تابع سخن می‌گفتند، از کُردی خالص تا آذری، از گیلک تا بلوچی، از خراسانی تا گالشی، از لری تا جاهلی دبش تهرانی (ابراهیمی۱، ۷/۱۱۳) ║ ۱۳۷۵ش. فردا می‌روم پهلو «مآر و پر». پس از چند سالی که داوود به‌زحمت کلمات گالشی را از زبان او رانده بود، «مادر و پدر» را چنین گفت (مندنی‌پور۱، ۱/۷۷) ║ ۱۴۰۱ش. برخلاف فرضیات پیشین، گالشی و گوداری گونه‌های زبانی همگونی نیستند (سیف‌الله ملایی‌پاشایی: زبان‌شناسی گویش‌های ایرانی، ش۲/۱۵۷)