کلاش

وضعیت: «در حال ویراستاری»
کلاش ‎kalâš, ke-‎ [گونۀ دیگر: گلاش]
(اسم) ۱. نوعی گیوه با رویۀ بافته‌شده از الیاف طبیعی پنبه‌ای و مانند آن‌ و کفی ساخته‌شده از پارچه‌های دورریز به‌هم‌فشرده، چرم و لاستیک و نواری از موی بز که کفی را به رویه وصل می‌کند.
۱۳۵۱ش. شب که می‌آمد، خستۀ خسته بود. با خودش بوی گندم تازه می‌آورد؛ بوی آفتاب می‌آورد. کلاش زیره‌قیری را که درمی‌آورد، بوی عرق پا و بوی کاه تازه را در اتاق می‌پراکند و یک‌ریز تعریف می‌کرد (درویشیان۲، ۳۸) ║ ۱۳۵۳ش. اهالی حجیج در آن ولایت همه جا محترم بودند. اغلب کاسبی می‌کردند ... روغن و رب انار و خشکبار خود را می‌بردند به دهات جلگه با غلات مبادله می‌کردند و از این راه اغلب متمول شده بودند. گیوه و کلاش بافت حجیج بسیار بادوام و معروف است (میرزا حسین خان دیوان‌بیگی: فرهنگ ایران زمین، ش۲۰، ۱۱۷) ║ ۱۳۶۸ش. امروز غلام‌رضا برای نظافت مدرسه نیامده‌است. همه‌جا پُر از آشغال و تکه‌های گِلی است که از کفش و کلاش بچه‌ها کنده شده (درویشیان۱، ۳‏/۱۲۸۱‏) ║ ۱۳۹۵ش. الآن با کم شدن کارهای کشاورزی و دامداری، زنان وقت بیشتری دارند، به گونه‌ای که امروز تولید کلاش در هورامان به منبع درآمدی، ولو ناچیز، برای زنان تبدیل شده‌است (عادل عبدالهی: مطالعات توسعه اجتماعی ایران، ش۱، ۱۴) ║ ۱۴۰۱ش. کلاش تنها پای‌افزاری است که دارای خط تقارن است و برای حفظ این فرم باید هرچند مدت کلاش را راست و چپ و یا چپ و راست پوشید (همشهری امروز: اینترنت)
۲. بخش رویۀ گیوه که با سوزن یا قلاب از الیاف طبیعی پنبه‌ای، پشمی و مانند آن‌ها بافته می‌شود.
۱۳۵۱ش. از مادرش کلاش چیدن یاد گرفته‌ بود. فقط دورۀ کلاش را می‌توانست بچیند. هنوز رویه چیدن بلد نبود (درویشیان۲، ۴۲) ║ ۱۳۵۴ش. ننه رفته‌ بود بازار کلوچه‌پزها تا کلاش‌هایی را که چیده‌ بود به صاحب‌کارش بدهد و با مزدش برای شب از وسط راه کله‌پاچه بخرد (درویشیان۳، ۲۰) ║ ۱۳۶۸ش. ننه با دندان، نخ اضافی کلاش نیمه‌چیده‌اش را می‌بُرد و می‌پرسد: ـ چه‌کار کنم؟ باید به شکم بچه‌ها برسم (درویشیان۱، ۲‏/۶۷۳‏)