مستجیز

وضعیت: «در حال ویراستاری»
مستجیز ‎mostajiz‎ [<عربی؛ در عربی به معنی «کسی که اجازۀ کاری را می‌طلبد»>]
‌یک‌. (صفت) (درموردِ کسی) که امری یا موضوعی را روا، درست و مُجاز می‌داند.
ق۷. چون خرد با تست مشرف بر تنت / گرچه زو قاصر بود این دیدنت ـ نیست قاصر دیدن او ای فلان / از سکون و جنبشت در امتحان ـ چه‌عجب گر خالقِ آن عقل نیز/ با تو باشد چون نیی تو مستجیز (مولوی۲، ۲‏/۴۹۶‏) ║ ای عزیز مصر و در پیمان درست / یوسف مظلوم در زندان تست ـ قحط از مصرش برآمد ای عزیز/ هین مباش ای شاه این را مستجیز (مولوی۲، ۳‏/۴۳۲‏)
‌دو‌. (اسم) (اصول، فقه) کسی‌که از استاد، شیخ یا مرجع برای اجتهاد یا نقل حدیث درخواست می‌کند تا به او گواهی یا تأییدیۀ مکتوب اعطا کند.
۱۳۶۶ش. بعض از قدماء و همه متأخرین اجازه را بدون درنظر گرفتن نسخۀ مخصوص، خود عنوان مستقل می‌دانند مانند اینکه مُجیز به مستجیز بگوید: اجزت لک أن تروی عنی کلّما صحّ لی روایته (علی‌اکبر غفاری: کیهان اندیشه، ش۱۴‏/۴۲‏) ║ ۱۳۷۸ش. بعضی نیز معتقد به تفضیل‌اند بین آنکه مستجیز (اجازه‌گیرنده) از کسانی باشد که مقیّد به روایت از عدول ثقات بوده‌اند و به کسانی که از ضعفا و مجهولان نقل حدیث می‌کنند (نعمت‌الله صفری فروشانی: علوم و حدیث، ش۱۴‏/۷۸‏) ║ ۱۳۸۴ش. مستجیز ملّا محمد بن حاج علی الکنجوی نام دارد و اجازه در سه صفحه (یک ورق و نیم) است (جعفر حسینی اشکوری: نسخه‌پژوهی، ش۲‏/۶۶‏)