وضعیت: «در حال ویراستاری»
خوش‌سرشت xošserešt
(صفت) ۱. (کسی) که ذاتی پاک و رفتاری پسندیده دارد.
ق۷. بی‌مرادی شد قلاوُز بهشت/ حُفّتِ‌الجَنّه شنو ای خوش‌سرشت (مولوی۲، ۲/۲۵۵) ║ ق۱۳. جان فدای خط تو ای خوش‌سرشت/ وآن سرانگشتان که این خط برنوشت (سروش، ۲/۷۹۸) ║ ۱۳۴۳ش. بنازم به دستی که این پرورد/ دعای من آن است کآن خوش‌سرشت/ بپوشد لباس از حریر بهشت (روحانی، ۲۳۸)
۲. (کسی یا چیزی) که چهره‌ای زیبا و دلنشین دارد.
ق۷. نقشِ یوسف کرد و حورِ خوش‌سرشت/ نقشِ عفریتان و ابلیسانِ زشت (مولوی۲، ۱/۳۸۷) ║ ق۱۲. آدم ز مکر مار برون شد گر از بهشت/ زآن طره دل رسید به آن روی خوش‌سرشت (تأثیر، ۷۳۷) ║ ق۱۳. ور بوَد این گریه‌ات بهر بهشت/ شوق وصل حوریان خوش‌سرشت (احمد نراقی، ۲۱۴) ║ یارکی مراست رند و بذله‌گو/ شوخ و دلربا، خوب و خوش‌سرشت (قاآنی، ۸۹۶) ║ ق۱۴. بهر تشویق زنان خوش‌سرشت/ اشرف‌الدّین این حکایت را نوشت (نسیم شمال، ۲/۲۸۸)