وضعیت: «در حال تأیید»
ستیزه‌رایی setizerâyi, -’i
(اسم) ۱. دست از رفتار بدی برنداشتن و بر آن اصرار کردن؛ لجبازی کردن.
ق۱۰. ای عهدشکن ستیزه‌رایی به تو ماند/ ما شهره شدیم و خودنمایی به تو ماند - از بهر هلاک ما جدایی کردی/ ما جان بردیم و بی‌وفایی به تو ماند (حسین خصالی: تقی کاشی: خلاصة الأشعار و زبدة الأفکار (بخش کاشان)، ۵۳۹؛ میراث مکتوب، ۱۳۸۴) ║ ای عهدشکن، ستیزه‌رایی بس نیست/ مردیم ز غصه، بی‌وفایی بس نیست - نگرفته دلت هنوز از بی‌رحمی/ قربان سرت شوم، جدایی بس نیست (خواجه جمال: مطربی سمرقندی: تذکرة الشعراء، ۲۶۸؛ میراث مکتوب، ۱۳۸۲) ║ ق۱۱. ای مخترع ستیزه‌رایی/ نوباوۀ باغ بی‌وفائی (شفائی، ۲۴۴)
۲. فرمان را نپذیرفتن و طبق نظر خود عمل کردن؛ نافرمانی کردن.
ق۱۱. ظاهر بود که هر گاه او به‌خودسر دم از استقلال زده در مقام ستیزه‌رائی باشد، نواب علیّه در تضییع او خواهد کوشید (عالم‌آرای عباسی، ج۱ (اسکندر بیک، ۱)، ۳۷۱) ║ ق۱۲. امّا چون پیر محمد خان سردار بزرگ مرد کم‌عقل و زیاده‌سر و شخص وجودش به ناسازی و ستیزه‌رایی مخمّر بود، به محض لجاج از اسلمش خان جدا گشته بر سر خاران نرفته غاریان را به دشت و کریوۀ پرمهالک در خطر انداخته، و جمعی از لشکریانش را به تشنگی و بی‌آذوقگی تلف و دواب و اسباب ایشان را برطرف ساخته بود (مهدی استرآبادی۲، ۲۹۲)