وضعیت: «در حال تأیید»
عطادهنده atâdahande [جمع: عطادهندگان]
(صفت) ← عطابخش.
ق۴. از همه ملکان سوی اهل پادشاهی آن دوستر که عطادهنده‌تر و عفوکننده‌تر بود (بلعمی۲، ۴/۱۱۴۲) ║ ای بارخدای بمگذار مرا تنها، و تو بهترین عطادهندگانی (تفسیر طبری، ۴/۱۰۳۸) ║ ق۵. بهترین روزی‌دهندگان و عطادهندگان خدای است که به عطا دادن سپاس برننهد و او را به شما حاجت نباشد (قرآن کمبریج، ۲/۴۱۷) ║ ق۶. عطادهنده جوادی که گر بیندیشی / ثنای هیچ کسی بر عطاش سابق نیست (سوزنی۱، ۴۳) ║ ق۷. پدر من شجاع و دلیر است، سخی، عطادهنده، سیّد و بزرگ انصار اسلام است (محمد رازی، ۱/۲۹۵) ║ ق۸. و یکی از نقصان مشاهده آن است که سماع را از نغمه و صوت شنود. او همچون کسی باشد که در عطا نظر او بر دست عطادهنده باشد و عطا را از دهنده داند (باخرزی، ۲/۱۸۴) ║ ق۹. آدم را صلوات الله و سلامه علیه به ید خود آفرید و هر دو یدِ او گسترده است، یعنی عطادهنده است (محمد کازرونی: معارف، ش۵۸/۱۳۰) ║ ق۱۰. دست زبرین یعنی دست عطادهنده بهتر است از دست زیرین یعنی دست سؤال‌کننده (فخرالدین صفی، ۱۵۹) ║ ق۱۱. قدری سعی بکند و بداند که با وجود سعی، عطادهنده خداست و از او طلب نماید (محمدباقر مجلسی: عین الحیات، ۲۸۴؛ آستان قدس رضوی، ۱۳۹۰ش.) ║ ۱۳۷۴ش. وی نیکی‌کن است و عطادهنده و هرکه نشانی از نیکوئی او بیند، همیشه بدو همی نگرد و هرگز چشم از او نگرداند (ضیاءالدین سجّادی: قصۀ حیّ بن یقظان، ۱۴؛ سروش، ۱۳۸۲ش.)