وضعیت: «در حال ویراستاری»
بیاستعدادی bi’este’dâdi
(اسم) ۱. بیاستعداد بودن (معنای بیاستعداد یک. ۱).
ق۸. با آنهمه معصیت و ثقل و بیاستعدادی، او را ترقی و تدرج و کمال میتواند بود که تا به بهشت رسد (رشیدالدین فضلالله۱۷، ۴) ║ بهواسطۀ بیاستعدادی خائف باشد (رشیدالدین فضلالله۸، ۱/۱۶۹) ║ ق۱۱. یاغیان مذکور از بیاستعدادی اهل قلعه خبر یافته به جدّ و جهد تمام در تسخیر آن میکوشیدند (اسکندر بیک، ۲/۸۱۴) ║ سلطان ازبسکه واله و شیفتۀ روی او شده، عهدۀ وزارت را با وجودِ بیاستعدادی به او مفوض ساخت (بداؤنی، ۱/۱۴۰) ║ ق۱۳. نواب مستطاب معتمدالدوله داماقباله در مرسلهای که به مخلص مرقوم فرموده بودند از بیاستعدادی خودشان و هرزهکاریهای لرستانی و سگوندها شرحی مبسوط آه و ناله کرده و دلتنگی زیاد نموده بودند (فرّخ خان، ۵/۱۲۰) ║ ق۱۴. فقر و مسکنت همیشه از فساد اخلاق نیست ...، بیاستعدادی و بیکفایتی هم در این کار مدخلیت دارد و این امور را اشخاص مسئول نیستند (فروغی۲، ۲۷۵) ║ ۱۳۰۷ش. یک استعداد زائدی نمیخواهد که سرکار محض بیاستعدادی شاگرد ترک درس میکنید (آقا نجفی، ۳۴۷) ║ ۱۳۲۱ش. میرزا از بیاستعدادی این شادراز خیلی عصبانی بود و کلفت و ناهموار خیلی بارَش میکرد (عبدالله مستوفی، ۱/۲۴۹) ║ ۱۳۲۳ش. هنوز دستگیرم نشده بود که تمام سرفصلها و قضایای مهم زندگانی از تولد و نشوونما و همچنین کلیۀ صفات و خصائل فطری ازقبیلِ ... هوش و بلادت و استعداد و بیاستعدادی ... در دستِ دیگری است (جمالزاده۳، ۴۰۱) ║ ۱۳۲۹ش. از ساوجبلاغ هم راپرت رسیده که مأمورین عثمانی ضعف و بیاستعدادی حکومت محلیه را استناد نموده برای محافظت جان و مال اتباع خود امنیت میخواهند (مخبرالسلطنه، ۳۲۴) ║ ۱۳۳۴ش. مرحوم گرانمایه اندکبین و سختگیر و مشکلپسند بود و هرگاه که یکی از ماها بیاستعدادی نشان میداد با همان غلاف فلزی براق قدارهای که همیشه با خود داشت او را جداً تنبیه میکرد (نفیسی۱، ۶۹۸) ║ ۱۳۳۶ش. تمام غفلتهایم را که ناشی از نابینایی بود حمل بر بیاستعدادی و مهملی و ولانگاریم کردند (پرویزی، ۳۶) ║ ۱۳۵۳ش. برناردشا، با ظرافتی خشونتآمیز که معهودِ اوست یکجا از بیاستعدادی هزاران تماشاگر که دلشان میخواهد بههماناندازه که در بازار با پولِ خود میتوانند موافقِ میلِ خویش خرید کنند در تماشاخانه هم میخواهند به میلِ خود بازی یا تماشا کنند، گله میکند (زرّینکوب، ۳۷۰)
۲. بیاستعداد بودن (معنای بیاستعداد یک. ۳).
ق۱۴. ریکاردو معتقد بود که بیاستعدادی زمین مانع از این است که مردم بعدها بهقدرِ کفایت مأکولات فراهم کنند (فروغی۲، ۴۵۶)