وضعیت: «در حال ویراستاری»
زیباسرشت zibâserešt
(صفت) ۱. (کسی) که چهره‌ای بسیار زیبا دارد.
ق۶. خدمت من بهشت را مانَد/ حور زیباسرشت را مانَد (سنایی۲، ۵۰۶) ║ ق۹. به قصر آمد درون زیباسرشتی/ قدم زد حورزادی در بهشتی (هاتفی، ۱۱۵) ║ ق۱۳. برم با خود او را به خرّم‌بهشت/ چمد با نگاران زیباسرشت (سروش، ۲/۱۰۹۷) ║ حورالقدّوس والقدّوس و آن زیباسرشت/ الصّبوح والصّبوح اوراد در اسحار داشت (قاآنی، ۸۹۷)
۲. (کسی) که نهادی پاک و رفتاری پسندیده دارد.
ق۶. گفت: ای جویندۀ زیباسرشت/ من بهشتم آنچه دیدم از بهشت (عطّار۸، ۱۳۱) ║ ق۷. بگفت آن خردمندِ زیباسرشت/ جوابی که بر دیده باید نبشت (سعدی۱، ۱۴۸)