وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
سیرابی sirâbi [گونۀ دیگر: سیراب]
(اسم) غذایی که از معده نشخوارکنندگانی مانند گاو، گوسفند و جز آن‌ها، با آب، پیاز، ادویه و چاشنی تهیه و پخته می‌شود.
ق۱۳. لیلا را بردند چال سیلابی/ بخشش آوردند نان و سیرابی (اشعار عامیانه، ۷۰) ║ ق۱۴. تا دهد در مذاق گرسنگان/ طعم جان شیردان و سیرابی (ادیب‌الممالک، ۲/۹۶۷) ║ ۱۳۱۱ش. رفقا... پهلوی دیگِ سیرابی ایستاده جارِ شیردون پنج شاهی می‌زنند، با شاگرد شوفرها هم‌آوازه شده تصنیفِ ملیِ (نمی‌دونی تریاک چه بویی می‌ده) را می‌خوانند! (مسعود۱، ۲۰) ║ ۱۳۴۳ش. زد چو سیرابی صدا جان را فدایش می‌کند/ آب سیرابی خورد گاهی و گه نان و عدس (روحانی، ۲۴۲) ║ ۱۳۷۳ش. برویم سیراب‌شیردان‌فروشیِ آن طرفِ خیابان، یک شکمِ سیر، سیرابی مِیل بفرمایید (گل‌آقا۱، ش۱/۴۱) ║ ۱۳۷۹ش. انداختن یک تکه خسرودار درسته در دیگ، در گرفتن بوی زهم گوشت و سیرابی و پاچه و مانندِ این‌ها مؤثر است (دریابندری۱، ۱/۲۲۰)