وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستمکارانه setamkârâne
یک. (قید) ۱. با زور و اکراه.
ق۵. بَطَشْتُمْ: گیریت و ستمکارانه گیریت (فرهنگنامۀ قرآنی، ۱/۳۴۹)
۲. با حالتی که موجب ضایع شدن حقّ کسی شود.
ق۱۱. تا غم عشقت ستمکارانه آمد سوی ما/ عافیت چون بینوایان رخت بست از کوی ما (نوعی، ۷۶)
دو. (صفت) ۱. (درمورد عمل یا رفتار) که عادلانه نیست.
ق۶. شما خو را پسر نهید و او را دختر؟ ... این است قسمتی کژ و ستمکارانه (میبدی، ۱/۳۳۳) ║ ۱۳۴۸ش. چه زشت و ستمکارانه است که هر زبانی را به سخن‌وری و گویایی بستاییم (شریعتی، ۴۱۳)
۲. (درمورد عمل یا رفتار) که موجب ضایع شدن حقّ کسی شود.
ق۱۳. کار عادلانه را آلت یک کار بسیار بد و پیش بردن یک مقصود ستمکارانۀ بسیار بزرگ می‌سازیم (اختر، ۱/۷۷۲) ║ ق۱۴. جزای کار نیک را خدا خواهد داد و این حرکات ستمکارانه را از خدا مدان و از مخلوق بدان (طاهر میرزا۱، ۱۴۸۶)