فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

عصیان‌گاه

وضعیت: «در حال ویراستاری»
عصیان‌گاه ‎osyângâh,es-‎
(اسم) (جایی) که در آن خطا و گناه انجام می‌گیرد. (حذف به علت تک شاهد بودن).
ق۱۲. شب حرمان فروبرده‌ست عصیان‌گاه هستی را/ اگر اشکی به‌ درد آید چراغان می‌توان کردن (بیدل، ۲‏/۶۴۱‏)

معنی عصیان‌گاه | فرهنگ جامع زبان فارسی