فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ناموری

وضعیت: «در حال ویراستاری»
ناموری ‎nâmvari‎
(اسم) نامور بودن.
ق۶. الذِّکْرُ: یادکرد، و ناموری (کرمینی۱، ۱‏/۲۲۵‏) ║ ق۷. آن‌که تا لوح سرین بر کفل شبدیزان/ هست از داغ قبول در او ناموری (اسفرنگی، ۴۹۸) ║ ق۹. نام ترا به فخر ملک افتخار کرد/ ذات ترا به ناموری اختیار کرد (بدر شیروانی، ۳۵۱) ║ ق۱۲. گوهر تاج کامکاری، عنوان نسخۀ دولت و ناموری، نونهال ریاض حشمت و سروری ... تیمور شاه ... را مشمول عواطف جلیله و مورد مراحم نبیله گردانیده (حسینی منشی، ۳۴۵) ║ ق۱۳. در جنگ برده‌فروشی که در بحر برزیل به‌ وقوع آمده‌ بود بسیار شجاعت و جوان‌مردی خود را ظاهر نمود و در محاربۀ قریم نیز بسیاری ناموری حاصل ساخت (اختر، ۱‏/۵۴۰‏) ║ ۱۳۳۰ش. گرچه خود بی ثمری نیست که این جیش گزین/ سفری کردن خواهند به صد ناموری (بهار، ۱‏/۲۰۶‏) ║ ۱۳۴۸ش. رستم... در‌برابر هنر و پهلوانی خویش نام‌وری نژاد را به‌ هیچ می‌گیرد (مسکوب، ۷۹) ║ ۱۳۹۶ش. عقل انسان مسلمانی کامل نمی‌شود مگر اینکه در او ده خصلت باشد ... ۹. گمنامی از ناموری نزد او محبوب‌تر باشد ... (نورالله علیدوست خراسانی: فرهنگ رضوی، ۱۷‏/۱۹۸‏)

معنی ناموری | فرهنگ جامع زبان فارسی