وضعیت: «در حال تأیید»
ستاره۲ setâre
(اسم) نوعی از چادر که برای استراحت و اقامت برپا کنند.
ق۴. بر سر رستم ستاره‌ای زده بودند که او را همی سایه داشت (بلعمی۲، ۳/۴۵۱) ║ ستاره زدند از پی خوابگاه / چو چیزی بخورد و بیاسود شاه ـ سه جام می خسروانی بخورد / پراندیشه شد سر سوی خواب کرد (فردوسی، ۶/۳۵۱) ║ ق۵. هر وقتی خواهر را از پس ستاره بنشاندی و خود پیش ستاره با جعفر بنشستی و هر ساعتی دامان ستاره برداشتی و خواهر را بدیدی (اخبار برامکه، ۶۶) ║ ق۶. مسند از تخت و مخدّه ز نمط برگیرید/ حجله از بهو و ستاره ز حجر بگشایید (خاقانی۱، ۱۶۰)