فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

رصددان

وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
رصددان ‎rasaddân‎
(صفت، اسم) کسی که به دانش رصد کردن اجرام آسمانی آگاه است.
ق۶. حکم بومعشرِ مصروع نگیرم گرچه/ نامش ادریس رصددان به خراسان یابم (خاقانی۱، ۲۹۸) ║ ق۹. رصددان این هفت گنبد تویی/ کله‌دار این چار مسند تویی (جامی۳، ۲‏/۴۵۱‏) ║ ق۱۲. دل فلک معنوی‌ است عقل رصددان او/ داغ محبت بوَد اختر تابان او (حزین، ۶۱۳) ║ ق۱۳. به حکم ارصاد ستاره‌شناسان و رصددانان، چون ۷ ساعت و ۲۰ دقیقه از شب سپری شد، شاهنشاه جوانبخت رخت سلطنت را که از هفت پدر به میراث داشت طلب فرمود (لسان‌الملک سپهر، ۳‏/۹۶۸‏)

معنی رصددان | فرهنگ جامع زبان فارسی