وضعیت: «تأییدشده»
ابدال‌وش abdâlvaš [<← ابدال + -وش>]
یک. (صفت) ۱. دیوانه و شوریده، مانند قلندران و درویشان.
ق۹. مرد ابدال‌وش بود و جغدوار در ویرانه‌های {تصحیح قیاسی؛ متن: ویران-های} این حصار ساکن شده، کلاغی را تربیت می‌نمود (اسفزاری، ۱/۱۱۰) ║ ق۱۰. پهلوان حسین دیوانه تخلص می‌کرد. فی‌الواقع مردی ابدال‌وش بود و رندی و نامرادی هم داشت (فخری هراتی: مجالس النفائس، ۵۲)
۲. مانند قلندران یا اولیای خاص خدا.
ق۱۰. ابدال‌وش نظیری اعجازشیوه‌ام / بهمن به ثور و ثور به بهمن درآورم (نظیری، ۴۵۰)
دو. (قید) با حالتی دیوانه و شوریده، مانند قلندران و درویشان.
ق۱۰. ابدال‌وش به کویت شب‌ها که سر نهادم / خشتم به زیر سر بود، خارم به زیر پهلو (ابدال: سام‌میرزا، ۲۱۶) ║ امیرزنده‌دل ساوه‌ای است، ابدال‌وش و دیوانه‌طور می‌گردد (سام میرزا، ۶۰)