رغد

وضعیت: «تأییدشده»
رغد ‎raq(a)d‎ [(اصطلاح قرآنی)]
(اسم) ۱. (در مورد زندگی) راحتی و آسایش.
ق۶. باد بر این اتصال شاه همایون / با رَغد عیش و با رفاه در افعال (سوزنی۱، ۱۵۶) ║ آدمی تا در مقام رفاهیت و رغد عیش و اوقات تنعّم و ایّام استراحت باشد، از بلا و مکروه غافل و بی‌خبر بود (ظهیری۱، ۳۸۶) ║ ق۸. حق‌ تعالی اسباب جمعیت خاطر انور، که موجب ترفّه جهانیان و رغد معیشت عالمیان است، روز به‌ روز زیادت داراد (ابن هندوشاه۱، ۱، جزء۱‏/۴۳۳‏) ║ ۱۳۲۹ش. اسلام زینت را روا داشته و در رغد و رفاه زندگی حد نگذاشته (مخبرالسلطنه، ۲۴) ║ ۱۳۵۴ش. پدرم ... در ایّام عادی، به‌ویژه به‌هنگام رغد و یسار، آسمان را فراموش و به لذّات زمینی بسنده می‌کرد و از خرافات با ریشخند یاد می‌نمود (احسان طبری۱، ۱۲۶)
۲. (مجاز) خوردنی خوب یا غذای گوارا.
ق۷. کاسه پیدا اندر او پنهان رغد/ طاعمش داند کز آن چه می‌خورد (مولوی۲، ۳‏/۲۱۰‏)