وضعیت: «در دست علوم انسانی»
سبک‌شناسی sabkšenâsi
(اسم) (ادبیات، هنر) مطالعه و بررسی ویژگی‌های آثار هنری یک یا چند هنرمند در یک دورۀ زمانی معین، از آن جهت که موجب تفاوت آن آثار با آثار دیگران در همان دوره یا دوره‌های دیگر می‌شود ؛ اسلوب‌شناسی۳.
۱۳۲۱ش. یکی از آثار مهم ادبی که اخیراً زینت‌بخش زبان و ادبیات فارسی گردیده کتابی است که به عنوان سبک‌شناسی یا تطور نثر فارسی به قلم استاد دانشمند آقای ملک‌الشعراء بهار استاد دانشگاه تهران انتشار یافته‌است (مطبوعات داخله: مهر، ش۲/۱۳۳) ║ ۱۳۴۱ش. کتاب‌هایی نظیر سمک عیار، داراب‌نامه، بختیارنامه، ابومسلم‌نامه، بهار دانش، هزار و یک شب آثاری نیست که بتوان در سبک‌شناسی از بیان سبک و بررسی مختصات لفظی و شیوۀ بیان آن‌ها چشم پوشید (محمدجعفر محجوب: دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، ش۲/۲۱۳) ║ ۱۳۷۳ش. اگر به طرز بیان و ویژگی‌های زبانی هر شاعر پرداخته نشده، از آن روست که سبک‌شناسی فردی در حوصلۀ این اندک نمی‌گنجیده‌است (مرجان فولادوند: شعر، ش۱۷/۳۲) ║ ۱۳۹۱ش. مطالعۀ زبان بدن و گونه‌شناسی زبان بدن در فیلم می‌تواند روشی دقیق و روشن در سبک‌شناسی فیلم و بازیگری عرضه کند (آذری ـ ملکی: فرهنگ ارتباطات، ش۷/۱۹۶)