سوار

وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
سوار ‎sevâr, so-‎ [جمع: اساور، اسوره؛ <عربی؛ اصطلاح قرآنی>]
(اسم) زیوری به شکل حلقه که معمولاً زنان در مچ دست، ساعد یا بازوی خود می‌کنند؛ دستبند ؛ اسوار.
ق۵. وین بدان گوید باری من از این زر کنمی / ماه‌رویان را از گوهر خلخال و سوار (فرّخی، ۱۰۰) ║ ق۶. نیست جز انعام او دست مکارم را سوار / نیست جز انصاف او پای مظالم را عِقال (جبلی، ۱‏/۲۵۵‏) ║ ق۷. عروس فضل از معانی او سوار و خلخال یافته و لباس هنر از معالی او طراز جمال گرفته (عوفی۱، ۲‏/۴۴۹‏) ║ ق۸. صنم درحال، سواری از دست بگشاد که چشم فلک هرگز به هیچ ماه نوی مثل آن ندیده بود و گوش سپهر در هیچ سلخی صفت آن نشنیده، به برهمن داد (ثغری، ۱۱۴) ║ ق۹. امرای ترخانی امیر احمد ترخانی و برادران او بر بارۀ طغیان سوار گشته و یارۀ خذلان سوار ساخته سر از ربقۀ مطاوعت و گردن از طوق متابعت میرزا سلطان ابراهیم پیچیده و پای از جادۀ خدمت و دایرۀ فرمان‌برداری بیرون نهادند (عبدالرزاق سمرقندی، ۲، ق۲‏/۸۴۱‏) ║ ق۱۰. قابلۀ مرا که بی‌بی‌ کرم نام داشت در دست سوار باریکی بود (حافظ حسین، ۱‏/۱۲۹‏) ║ ق۱۲. مردان سَوار سوار زنان را «اساور من ذهب و لؤلؤٍ» دست‌برد پرداختند و پیادگان دکان‌ها را به مِدَکّۀ قهر مصداق «اذا دکّت الارض دکّاً دکّاً» ساختند (مهدی استرآبادی، ۴۶۹) ║ ق۱۳. بوَد خصال تو و شیمت تو زینت مُلک / چنان‌که زینت دست بتان سوار شدست (سروش، ۱‏/۵۹‏) ║ ق۱۴. گل خیری چو بتی مقنعه‌اش زرّین / وز زَبَرجد به کَفَش چند سوار آید (ادیب‌الممالک، ۲‏/۱۵۱‏) ║ ۱۳۲۲ش. یکی از خواتین ... جعبه‌ای محتوی بر چند قطعه جواهر قیمتی از جیقه و سوار و گردنبند و امثالها به من نشان داد (شیخ‌المشایخ، ۲۹۴)