وضعیت: «در حال تأیید»
متشدق motašaddeq
(صفت) (کسی) که در سخن راندن بی‌پروا و بی‌احتیاط است و به قصد تمسخر دیگران، و گاه برای نمایش فصاحت و بلاغت، در گفتن زیاده‌روی می‌کند ؛ قس: شدّاقه.
ق۵. رجُل اشدق: فراخ‌کوشۀ دهن، و متشدق که دهن می‌پیچد در سخن (ابوسعد میدانی، ۱/۱۵۵) ║ ق۷. دوست‌تر شما زی ما و نزدیک‌تر شما از ما در آخرت آن کسان‌اند که نکوخوترین شمااند، و بغیض‌تر شما زی ما و دورتر شما از ما بسیارگویندگان و پیچندگان در سخن و متفَیهِقان. گفتند: یا رسول الله، ثرثاران و متشدقان را می‌دانیم، متفَیهِقان کیان‌اند؟ گفت: متکبران (مؤیّد خوارزمی، ۳/۷۰۷)