وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستیزه‌کش setizekeš, -aš [گونۀ دیگر: ستیزکش]
یک. (صفت) ۱. ← ستیزنده ۲؛ ستیزه‌برنده.
ق۴. عَنِیدٍ: ستیزه‌کش (قرآنِ ۲: فرهنگنامۀ قرآنی، ۳/۱۰۵۳) ║ ق۵. یا رب هر که از ما او رحِم‌برّنده‌تر و او گمراه‌تر و به تو دشمن‌تر او را هلاک کن. وَخابَ کُلُّ جَبَّارٍ عَنِیدٍ: و تهی‌دست گشت هر گردن‌کشی ستیزه‌کش و بگردیده از حق (سورآبادی۱، ۲/۱۲۲۲) ║ ق۶. دشمن‌تر کس به‌نزدیک خدای، مردی سخت‌خصومت ستیزه‌کش باشد (ابوالفتوح، ۳/۱۵۲) ║ ق۷. شُکر خدای را بر سعادت بخت، و رستن از خصم ستیزه‌کش (مقامات حریری، ۱۸۶) ║ ق۸. چه توبه‌ها که بکردم ز عشق و سود نداشت/ دل ستیزه‌کشم بازمی‌کند باطل (نزاری، ۱/۱۳۹۳)
۲. (درمورد کسی) که بدرفتاری دیگری را تحمّل می‌کند ؛ متضاد: ستیزه‌بر.
ق۶. در کون خر شدن به ستیزه مثل زنند / ایشان خر ستیزه‌کش و من ستیزه‌بر (سوزنی۲، ۳۹۲) ║ ق۱۱. به ملک عشق قضا حکمران نمی‌باشد/ زمان ستیزه‌کش آسمان نمی‌باشد (طالب آملی، ۵۵۷)
دو. (اسم) ← ستیزنده۱.
ق۶. در پیش آن ستیزه‌کشان فریب‌دوست/ دیوار آهنین چنین نامور شکست (عمادی، ۵۵)