فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابتشار

وضعیت: «تأییدشده»
ابتشار ‎ebtešâr‎ [<عربی>]
(اسم) شادی؛ خوشحالی.
ق۷. دست بدار از این قدح گیر عوض از آن فرح / ‌تا بزند بر اندهت تابش ابتشار من (مولوی۱، ۴‏/۱۲۷‏) ║ صد کراهت در درون تو چو خار / ‌کی بُوَد انده نشان ابتشار (مولوی۲، ۲‏/۳۸۱‏)

معنی ابتشار | فرهنگ جامع زبان فارسی