وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
دودی dudi
یک. (اسم) رنگ قهوه‌ای مایل به خاکستری و به رنگ دود.
۱۳۶۲ش. بادی، ابری شهدآب بود. دمان. خودِ باد. هزار رنگ باد کویر. سوخته، سپیده، تیره، سرخ، خاکستری، خاکی، دودی و آجری که هم‌آغشتگیشان دم‌به‌دم روی تازه‌ای از رنگی تازه داشت (دولت‌آبادی۱، ۲/۵۲۷) ║ ۱۳۸۱ش. خاکستری یا دودی یک رنگ خنثی است و چیزی را درسطح عمل یا احساس، بیان نمی‌کند (ایران۳، ش۲۱۱۳/۱۳)
دو. (صفت) ۱. دارای چنین رنگی ؛ اسموکی.
۱۳۳۳ش. فقط یک دختر ... و جوانکی که خیلی شبیه‌به پتر بود و لباس پیش‌خدمتی دودی با تکمه‌های طلایی در بر داشت و ازقرارِ معلوم نوکر مخصوص ... بود، از درون خانه بیرون آمدند (آهی، ۴۴) ║ ۱۳۶۹ش. موهای دودی او، پرچم پیری و تنهایی، سربه‌هوا چون صاحبش، در باد پریشان می‌شد (علیزاده، ۲/۲۸) ║ ۱۳۷۷ش. در شمالِ خیابانِ پنجم، جلویِ شیشه‌های سراسری و دودی ویترینی با چهار تکّه پیراهن زنانه، از تاکسی پیاده شد (سناپور۱، ۲۵۸)
۲. (درموردِ مواد غذایی) که در معرض مستقیم دود آتش چوب، پوشال گیاهی و مانند آن‌ها قرار گرفته و دارای عطر و طعم دود است.
۱۳۲۶ش. بر دشت طوالش گذر ای دل به شفارود / دارد ز پی ماهی دودی جگرم دود (تقی دانش، ۱/۲۷) ║ ۱۳۵۹ش. لولا خانم برایمان ماهی آزاد دودی و شامپانی می‌آورد (لیلی گلستان، ۱۲۹) ║ ۱۳۷۳ش. عطر برنج دودی، دستپخت حسین آقای تبریزی از حیاط بیرون زده و محل را برداشته بود (قاسم‌علی فراست: ادبیات داستانی، ش۲۴/۵۶) ║ ۱۳۷۹ش. مردم این صفحات تا چند دهۀ پیش غیراز ماهی دودی شمال، آن هم برای مصرف شب عید، ماهی دیگری نمی‌شناختند (دریابندری۱، ۱/۱۷)