وضعیت: «تأییدشده»
اتحادی ettehâdi [جمع: اتحادیان؛ <← اتحاد + -ی (سازندۀ صفت/ قید)>؛ (امروزه در افغانستان به معنای هم‌پیمان نیز به‌کار می‌رود.)]
یک. (صفت) مربوط به اتحاد (معنای۱).
ق۵. سبب آنکه آن را امتزاج است تجاوری، و اتحادی نیست، آن است که هر یکی از این دو جوهر مخالف یکدیگر گدازد (قراضه، ۷۶) ║ ۱۳۵۱ش. صدرالمتألهین اصولا‌ً ماهیت را در خـارج همین وجود می‌داند و ترکیب آن دو را ترکیب اتحادی می‌شمارد (جمشید مرتضوی: مجلۀ دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی تبریز، ش۱۰۴/۵۵۶) ║ ۱۳۹۰ش. ترکیب اتحادی بین ماده و صورت ... گواهی روشن بر اتحاد نفس و بدن است، به گونه‌ای که نفس همان بدن و بدن هـمان نفس است (محمدتقی یوسفی: معرفت فلسفی، ش۳۴/۱۵۲)
دو. (اسم) (در برخی از فرقه‌های تصوف و گروه‌های مذهبی) کسی که معتقد به یکی شدن خالق و مخلوق است.
ق۷. ابوالخطاب که دعوی الهیت جعفر کرد چنانک حلولیان یا اتحادیان گویند، از ایشان بود (جوینی، ۳/۱۵۲) ║ ق۸. باب چهارم: در بطلان اعتقاد اتحادی و حلولی و تناسخی (علاءالدوله سمنانی، ۶۵) ║ ق۹. روان اتحادی و حلولی / در این اسرار وحدت کور و کر شد (قاسم انوار، ۳۳۱) ║ ق۱۱. حلولی را خلل در روح و تحلیل / به جسم اتحادی نقل و تحویل (زلالی، ۸۵۸)
ترکیبات: هیئت اتحادی