فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابر

وضعیت: «تأییدشده»
ابر ‎abar(r)‎ [صورت تفضیلیِ بار؛ <از عربی ابرّ>]
(صفت) نیکوکارتر.
ق۷. مأمون گفت: هیچ‌کس را ندیدم که ابرّ باشد از فضل‌بن یحیی بر پدرش (قطب‌الدین شیرازی۲، ۱۳۱)

معنی ابر | فرهنگ جامع زبان فارسی