فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

دین

وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
دین ‎dayyen‎ [<عربی>]
(صفت) مؤمن و پایبند به دین؛ دین‌دار.
ق۷. عیون و مُنهی پادشاه را تا مصلح و مطیع و نقی و امین و عالم و دین و زاهدِ در دنیا نبُوَد، نشاید گماشت، تا آنچه عرض دارد از تثبت و یقین باشد (ابن اسفندیار۲، ۷۱) ║ آن ورِع دین و بارع خیّر فرزند خود را گفت: ... (محمد ملطیوی، ۲۳۱) ║ هرکه را محرم اسرار خواهی داشت، اوّل باید که حدِّ دیانت او بدانی و کنه عقل او بشناسی، اگر دین باشد ولیکن بی‌عقل بُوَد، اعتماد را نشاید (محمد ملطیوی، ۳۲۲)

معنی دین | فرهنگ جامع زبان فارسی