وضعیت: «تأییدشده»
اتاتیست etâtist [<از فرانسوی étatiste>]
یک. (صفت) ۱. (علوم سیاسی) پیرو اتاتیسم (معنای دو)؛ دولت‌گرا.
۱۳۴۴ش. آیا در نتیجۀ انقلاب باید زمام امور به‌دست دیکتاتوری اتاتیست در تحت قدرت حزب منحصربه‌فرد و مقتدری بیفتد یا اینکه باید رژیم دمکراتیک برقرار شود؟ (مشایخی، ۲/۲۳۲) ║ ۱۳۹۳ش. من به یک معنا خودم را «اتاتیست» [دولت‌گرا] می‌دانم (سعید حجاریان: روزنامهٔ اعتماد (ضمیمهٔ سیاست‌نامه)، ش۳۰۵۷/۷)
۲. (درمورد روش، اندیشه، نظریه و مانند آن‌ها) مبتنی بر اتاتیسم (معنای دو)؛ دولت‌گرایانه.
۱۳۸۳ش. محافل تبلیغاتی نولیبرال و نومحافظه‌کار، نظریه‌های انتقادی را ... یکسره اتاتیست قلمداد می‌کنند (فریبرز رئیس‌دانا: مجلس و راهبرد، ش۴۳/۳۱۳) ║ ۱۳۸۸ش. سیاست اتاتیست به نحو قابل ملاحظه سازمان‌های سندیکایی را متزلزل ساخته بود (وبگاه روزنامهٔ دنیای اقتصاد: اینترنت)
دو. (اسم) ⇅ اتاتیستیک. ۱.
۱۳۹۳ش. نمونۀ بارز آن هگل است که هم مارکسیست‌ها، هم فاشیست‌ها، هم اتاتیست‌ها و هم ناسیونالیست‌ها سعی کرده‌اند فهمی ایدئولوژیک از او کنند (محمد ایمانی: وبگاه فرهنگ امروز: اینترنت)