وضعیت: «در حال تأیید»
طاق‌ورواق tâq o revâq, -ra-, tâq va revâq, -ra- [<← طاق + و (عطف) + رواق>]
۱. ← رواق۳.
ق۵. چون ابروی معشوقان با طاق و رواق است/ چون روی پری‌رویان با رنگ و نگار است (منوچهری، ۱۲) ║ ق۸. به گلخن ازپی نان‌ریزه راستی به از آن/ به ظلم طاق و رواق از فلک برآوردن (نزاری، ۲/۲۱۹) ║ ق۹. منبر و محرابش به دقایق صنعت آراسته شده و طاق و رواقش در طاق نوشینروان کسری انداخته (شامی، ۲۱۲) ║ ق۱۰. بر باد قهر دِه به یکی گَردِ دلدلت/ طاق و رواق گنبد دوّار، یا علی (اهلی، ۵۰۹) ║ ق۱۲. قلعه‌ای ملاحظه کردند که درودیوار آن چون دل عشاق بی‌درم در هم شکسته و بروج اطرافش چون قامت سروقدان از بار فراق از هم گسیخته و طاق و رواق آن چون بید مجنون خم گردیده و جدارش به خاک‌ریز برابر گشته (محمد مروی، ۲/۶۳۳) ║ ق۱۴. از هزاهز خاق و باق، طاق و رواق پرآواز گردد تا سهم منحنی شکلِ رمح خطی گیرد و دگرباره بر هدف مراد التصاق یابد (خسروی۲، ۹۹) ║ ۱۳۴۷ش. هرقدر که تبلیغات انتخاباتی پرسروصدا، طاق‌ورواق مجالس بلند و باشکوه، عنوان احزاب عظیم و دهن‌پرکن ... ولی عملاً خلق به خفقان و ترس و سکوت محکوم باشد، اثری از دمکراسی نیست (برای تکامل آتی جامعه: کاوه (مونیخ)، ش۲۱، ۱۰۴) ║ ۱۳۸۴ش. باران که قهوه‌زار را هاشور می‌زند
زیباتر می‌شوی تو
و من آرام می‌شوم
زیر طاق‌ورواق این جهان
وقتی شانه‌هایم را تر می‌کنی
گاه تکیه دادنت (مانی جعفری: هفت، ش۲۳، ۷۹)
۲. ← رواق۵.
ق۶. هین کز جهان علامت انصاف شد نهان/ ای دل کرانه کن ز میان خانۀ جهان - طاق و رواق ساز به دروازۀ عدم/ باج و دواج نِه به سراپردۀ امان (خاقانی۱، ۳۱۲) ║ ق۷. خواجۀ متموّل، از معتبران شهر، ازجملۀ مریدان صادق و معتقدان می‌باشد. بر در شهر دیهی دارد. در آنجا باغی عظیم نَزِه به غایت خوبی طاق و رواق ساخته می‌باشد و دایما خدمت شیخ را آنجا به دعوت و سماع می‌برد (مناقب اوحدالدین، ۲۰۰) ║ ق۸. اگر سرایی نیابیم، به حجره‌ای قناعت کنیم و اگر به طاق و رواقی درنرسیم، از مختصر وثاقی بازنمانیم (نظام تبریزی، ۶۹) ║ ق۹. طاق و رواق امن‌وامان ایشان چون خانه‌های اصفهان ویران گشت (ابوبکر طهرانی، ۳۳۳) ║ ق۱۱. عاقبت خانه خانۀ لحد است/ ندهد هیچ سود طاق و رواق (قدسی، ۳۰۳) ║ ق۱۲. همه را دستگاه طاق و رواق/ برده آن‌سوی منظر اطلاق (بیدل، ۳/۲۲۰) ║ ق۱۳. چندگاهم حرم قرب خدا بود وثاق/ پس از آن بارگه پاک نبی طاق و رواق (یغما، ۱/۳۳۲) ║ ۱۳۵۰ش. طاق و رواق عدلیه را برکَند ستون/ آن کاو فراشت سقف سما را بِلاعَمَد {ادیب‌الممالک فراهانی ـ ۱۴} (آرین‌پور۱، ۲/۱۴۵)