وضعیت: «تأییدشده»
ابروار abrvâr [<← ابر۱ + -وار>]
یک. (قید) ۱. (مجاز) با بخشش و سخاوت بسیار.
ق۵. تا همی ابروار باری تو / شاخ‌های امید دارد بار (مسعود سعد، ۱/۲۷۳) ║ ق۶. ببار بر سر احرار، ابروار، عطا / کزان نیاید الّا گل مدیح به بار (وطواط۱، ۵۸۹)
۲. (مجاز) با سرعت و چالاکی.
ق۵. بیفکند ده پیل و سی‌صد سوار / سوی شاه چین حمله برد ابروار (اسدی۳، ۴۰۸) ║ ق۹. آن حضرت از دارالسلطنۀ هرات هژدهم شوال به سعادت و اقبال، ابروار بر خنگ بادسیر کوه‌پیکر سوار گشته، به جلگای بادغیس درآمد (عبدالرزاق سمرقندی، ۲/۶۴)
۳. مانند ابر در باریدن.
ق۸. و او زپی تهنیت هرنفَسی ابروار / در قدمت می‌کشد مرسله‌های دگر (ابن یمین، ۴۱۶) ║ ق۹. ابروار از برقِ شمشیر مجاهدان خون می‌بارید (میرخواند، ۲/۸۶۹) ║ ق۱۲. آتش حرب و پیکار دیگرباره بالا گرفت و ابروار از دَم شمشیر پُردلان خون باریدن گرفت (محمد مروی، ۱/۳۲۸) ║ ق۱۳. همی چو برق بخندی چو ابروار بگریم / همی چو باغ ببالی چو رعدسار بنالم (یغما، ۱/۱۶۶)
۴. با شکل و ظاهری مانند ابر.
ق۶. بر سوک آفتاب وفا زین‌پس ابروار / پوشم سیاه و بانگ معزّا برآورم (خاقانی۱، ۲۴۵) ║ ق۷. در سایۀ عنایت تو ذره از شرف / بر روی آفتاب نهد ابروار پای (سیف فرغانی، ۱/۱۶۳) ║ ق۸. گر به بلندی رَوَد ناله‌کنان ابروار / گاه به پستی شود سیل‌صفت نعره‌زن (ناصر بخارائی، ۶) ║ ق۱۱. جاهی به آن شکوه که از گرد موکبش / رفتی بر آسمان تُتُق نور ابروار (اشرف مازندرانی، ۹۶) ║ ق۱۲. هر که تو برداشتیش ابروار / سوده بر افلاک سرِ افتخار (تأثیر، ۱۳۳)
دو. (صفت) (مجاز) ⇅ ابرواریک. ۱.
ق۵. ریع حشمت زمین دولت را / حاصل از دست ابروار تو باد (مسعود سعد، ۱/۱۳۴) ║ ق۷. گهی آفتابی، ز بالا بتابی / گهی ابرواری، چو گوهر بباری (مولوی۱، ۷/۶۶) ║ ق۱۰. هست دُرَربار کفَش ابروار / نیست ولی چون کفَش ابر بهار (خواندمیر۱، ۴/۴۰۵)