وضعیت: «در حال ویراستاری»
کلاش kallâš [جمع: کلاشان]
(صفت) (کسی) که با اصرار و سماجت یا فریب‌کاری، پول یا چیزی از دیگران می‌خواهد و می‌گیرد.
ق۱۴. با جمعی از کلّاشان و مفت‌خوران طلبه و سیدنما و روضه‌خوان‌ها و گداهای پست و رذل مهاجرت از طهران کرده، رفته در حضرت عبدالعظیم (ع) خیمۀ مخالفت زده، شروع کردند بر قدح و طعن مشروطیت و مشروطه‌خواهان (سیّاح۱، ۵۸۲) ║ ۱۳۲۱ش. منکرین این قرارداد، یعنی عموم مردم این مملکت، را ... جاهل و مغرض و هنگامه‌طلب و کلّاش و مفت‌خور می‌دانید (عبداللّه مستوفی، ۳/۱۱۳) ║ ۱۳۵۵ش. چرا همه این‌قدر کلّاش شدن، نادرست، کلاه‌بردار؟ (میرصادقی۶، ۳۰) ║ ۱۳۷۷ش. هرچی بدوبیراه بود نثار طرف می‌کرد ... مرتیکۀ دروغگو ... کلاش ... دزد .... اینا فحشای خوبش بود (مندنی‌پور۲، ۱۹۱)