وضعیت: «در حال ویراستاری»
تسفل۲ tasaffol [(ظاهراً ساختهٔ فارسی‌زبانان است؛ قس: سفلدان)]
(اسم) آب‌دهان انداختن؛ تُف کردن.
ق۱۲. رطوبت ... آنچه [به] تنحنح آید، از دماغ و نواح آن خواهد بود و آنچه به تسفّل و تبزّق آید، از اجزاء فم خواهد بود در نواح آن (عقیلی خراسانی۱، ۱/۷۸۷) ║ نفث ... رطوبتی را نامند که از سرفه برآید از مجرای قصبۀ ریه ... به هر وجه که از دهن برآید، خواه به طریق بزاق ... و خواه به تسفّل و خواه به سُعال و خواه به تنحنح و خواه به قی، بدین اسم نامند؛ خواه از قصبهٔ ریه آید و یا از مری به معده (عقیلی خراسانی۱، ۱/۷۸۷)