فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

سپهبدی

وضعیت: «در حال ویراستاری»
سپهبدی ‎sepahbadi, -bo-‎
(اسم) ۱. سپهبد بودن (معنای سپهبد ۱).
ق۱۱. چون عهدی بگذشت، کیخسرو کمر به کین سیاوخش بسته، لشکری با سپهبدی طوس و لشکرکشی گودرز و اجتماع جمیع پهلوانان سوی رستم زابلی به توران فرستاد (ملکشاه، ۳۸) ║ ق۱۳. این خبر که به حضور شاهی رسید بی‌قرار گشته، محمدصادق خان زند برادر خود را و نظرعلی خان زند که یکی از بنی‌اعمام او بود و هر دو در لشکرکشی و سپهبدی شهرۀ آفاق بودند، با لشکری انجم‌حشر به تسخیر بصره و بغداد نامزد نمود (عبداللطیف شوشتری، ۱۳۵) ║ ۱۳۱۳ش. هرگاه شاه کسی را به سپهبدی منسوب می‌کند درفش کاویان یا اختر کاویان را به وی می‌دهد (پرویز ناتل خانلری: مهر، ش۵-۶‏/۵۷۲‏)
۲. (نظامی) سپهبد بودن (معنای سپهبد ۳).
۱۳۲۷ش. تیمسار سپهبد رزم‌آرا رئیس ستاد ارتش که یکی از افسران لایق و متدین می‌باشد از فروردین‌ماه به درجهٔ سپهبدی مفتخر شده‌اند (خلاصهٔ اخبار: آئین اسلام، ش۲۰۰‏/۲۰‏) ║ ۱۳۴۵ش. سپهبد خوشنویسان رئیس دادرسی ارتش ... به خدمتگزاری مشغول و پس از طی درجات در سال ۴۳ به درجۀ سپهبدی مفتخر گردید (ناشناس: مهنامهٔ قضایی، ش۱۲‏/۱۷‏) ║ ۱۳۸۲ش. نخستین رئیس سازمان امنیت و اطلاعات کشور سپهبد بختیار است که طی دو سه سال از سرهنگ‌دومی به سپهبدی رسیده (جعفری، ۲‏/۶۴۳‏)

معنی سپهبدی | فرهنگ جامع زبان فارسی